Τι είναι αυτό που μας κάνει να συνειδητοποιούμε ότι θα πεθάνουμε; Και τι είναι αυτό που μας τρομάζει; Γιατί ενώ ξέρουμε πως ο θάνατος είναι ένα αναπόφευκτο γεγονός και ενώ το έχουμε συνειδητοποιήσει, μας κάνει να το αμφισβητούμε ξανά;
Γιατί επιμένουμε να πιστεύουμε ότι, κάτι που συμβαίνει σταθερά, δεν μας εγγυάται πως θα ξανασυμβεί;

Στην εφηβεία μου, είχα συνηθίσει να εναποθέτω το βάρος της σκέψης μου και την ευθύνη των πράξεών μου σε ανακριβείς πεποιθήσεις και ετερόκλητα αναγνώσματα. Μεγαλώνοντας, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αυτό το βάρος πέφτει μόνο σε μένα. Και ότι οι επιτυχίες και τα λάθη μου είναι ευθύνη δική μου και μόνο δική μου. 
Ελπίζω να με καταλαβαίνεις και να κατανοείς πόσο μόνη κι ανήμπορη νιώθω και πόσο σε χρειάζομαι έστω και σαν παράδειγμα..
Παρά τον πανικό ωστόσο, δε δέχομαι να επιπλέω πάνω σε κούτσουρα. Παρά κάποιους υπαινιγμούς, παραμένω χωρίς πίστη, χωρίς ιερείς, χωρίς συναινετικούς κώδικες να μου εξομαλύνουν το έδαφος κι εγώ δεν ξέρω για που..
Μεγαλώνω..και βλέπω ότι ο κύριος με το δρεπάνι κούνησε το μαύρο αξιωματικό και με προσκαλεί να συνεχίσω την παρτίδα. Ξέρει ότι τα πιόνια μου λιγοστεύουν..
Παρ΄όλα αυτά, ακόμα δεν έχει έρθει η επόμενη μέρα κι ασχολούμαι με πιο πιόνι μπορώ να συνεχίσω..
Είμαι μόνη, αντιμέτωπη μπροστά του, στην τελευταία μου ευκαιρία..

(Μη μου έχεις πολλή εμπιστοσύνη. Εδώ, σ αυτό το είδος, γραμμένα ίσως για έναν και μόνο αναγνώστη,  ενδείκνυται για ανακρίβειες, γιατί ξέρω ότι λίγο πολύ θα τα καταφέρω να προσγειωθώ αλώβητη στα τέσσερα, σαν γάτα..)