Το γράψιμο είναι το μόνο αποτελεσματικό τέχνασμα κατά της απουσίας και του πόνου της απώλειας.  Οι άνθρωποι δοκίμασαν την προσευχή, τα φάρμακα, τη μαγεία, την επανάληψη στίχων ή την ακινησία, αλλά νομίζω ότι η λύση για μένα είναι το γράψιμο.
Ωστόσο πρέπει να γράφω συνέχεια, χωρίς διακοπή, χωρίς σχεδόν καθόλου χρόνο να φάω ή να ξεκουραστώ, να μασήσω σωστά ή να απαντάω στις ερωτήσεις της μητέρας μου, μεταφράζοντας πολύ ελεύθερα διαλόγους ξένων ταινιών που αναβίωναν τη μνήμη ζωών που δεν είχε ζήσει ποτέ.
Αυστηρά μιλώντας, δεν θα έπρεπε ποτέ ξανά να σηκώσω το κεφάλι μου, αλλά να στέκομαι εκεί, σκυφτή και επιμελής, αποτραβηγμένη σαν μάρτυρας των βαθύτερων λόγων μου, γράφοντας σαν επιληπτική και γκρινιάζοντας ενάντια στην ατίθαση φύση των λέξεων και την τάση τους να πολλαπλασιάζονται.
 Ένα θέμα ζωής και απουσίας. Πολλές απουσίες στην πραγματικότητα, και όλης της ζωής. 
Απ΄τη στιγμή που βρήκα αυτή τη λύση, όλοι τους, παλιοί και νέοι, συνδέονταν με την ταχύτητα της γραφής μου, με αυτή τη ζωτική ακρίβεια που πρέπει να βελτιώσω βρίσκοντας την ακριβή λέξη, την απόχρωση που σώζει από την άβυσσο ή το συνώνυμο που είναι ικανό να αναβάλει το τέλος του κόσμου.
Μια τρέλα.
Παλιότερα έγραφα σε τετράδια. Πολλά τετράδια που έπρεπε να συμπληρωθούν.
Λευκές σελίδες, 120 ή περισσότερες, κατά προτίμηση χωρίς γραμμές, με εξώφυλλο τετραδίου, αυστηρό σαν πέτρα. 
Αγόραζα ποσότητες από αυτά, υπολογίζοντας τον αριθμό των ανθρώπων που συναντούσα. Δύο την ημέρα, μερικές φορές δέκα ή και περισσότερα, Κάποτε αγόρασα τριάντα οκτώ σημειωματάρια με τη μία, όταν βρέθηκα στο γάμο ενός συγχωριανού.
Ο πλησιέστερος "βιβλιοπώλης"με γνώριζε, αλλά δεν με ρώτησε ποτέ για τις αγορές μου.

Στο χωριό μου.. Το κέντρο του κόσμου, που βρίσκεται ανάμεσα στον ομφαλό μου και την καρδιά μου, αρκετά χιλιόμετρα από τη θάλασσα, που είναι μια λέξη που δεν χρειάζεται συζυγία για να είναι άπειρη.
Στο χωριό μου..
που με γνώριζαν όλοι και οι πιο ευγενικοί απ αυτούς μου έστελναν παλιά βιβλία που είχαν βρεθεί πεταμένα στα συρτάρια ή κάτω από παλιά στρώματα , παλιές κιτρινισμένες σελίδες, σκισμένα περιοδικά, εγχειρίδια για μηχανές που είχαν εξαφανιστεί ή δεν είχαν γεννηθεί ποτέ, και κυρίως εκείνα τα συναρπαστικά μυθιστορήματα χωρίς όνομα συγγραφέα και χωρίς αρχή επειδή ήταν σκισμένα (σακατεμένα σώματα, παραμορφωμένα από την ασυνέπεια της ιστορίας, αληθινά ορφανά που πάντα συλλέγω).

Η αταξία τους ήταν ο πυλώνας του σύμπαντός μου, 

και τα υπόλοιπα έμειναν στα τετράδια..