Στέκομαι εδώ πέντε ώρες τώρα. 
Σήμερα το πρωί. 
Δεν έχω μετακινηθεί απ΄τη στιγμή που άνοιξα το μεγάλο θάλαμο. Μου θυμίζει τη δημιουργία, αλλά είναι μια φτωχή δημιουργία με ξεφλουδισμένο χρώμα, ένας τόπος δουλειάς κι όχι ευλάβειας, ένα ουράνιο στρατόπεδο του οποίου το σύμπαν φωτίζεται από σωλήνες χλωμών λαμπτήρων αντί για αστέρια.
Είμαι εδώ πριν από οποιονδήποτε άλλον, την ώρα των κουτιών και των χαρτοκιβωτίων. Εκείνη την ώρα που σκουπίζονται οι διάδρομοι.
Πάντα μου άρεσε να είμαι μπροστά από το χρονοδιάγραμμα και αργότερα μου άρεσε η ιδέα να είμαι μπροστά από την εποχή μου. Μ΄αυτόν τον τρόπο καταπολέμησα το φόβο του μέλλοντος. Αποκτώ ένα προβάδισμα και μπορώ με ηρεμία να "πακετάρω την τσάντα μου" και να βρω τις απαντήσεις, τη ζωή και το πεπρωμένο μου..
Ένα προβάδισμα σε τι? Δεν ξέρω..
Είναι μια συνήθεια που έχω εδώ και πολύ καιρό, σχεδόν από παιδί, από τότε που έπρεπε να κατεβαίνω το βουνό του χωριού μου, στα πρώτα μου σχολικά χρόνια. Η γιαγιά μου με πίεζε να φύγω στην ώρα μου. Από τότε ακολουθώ τη συμβουλή της ακόμη και τώρα. 
Έζησα, τα πρώτα μου χρόνια σε μια πόλη κάπου ανατολικά, σ' ένα χωριό αυτής της πόλης, σ ένα βουνό με ψηλά δέντρα αυτού του χωριού και πέρα απ΄το βουνό με τα ψηλά δέντρα υπάρχει μόνο ο ουρανός κι ίσως γι αυτό λαχταρώ να επιστρέψω εκεί..
Έχω συνηθίσει να περιμένω..
από τότε ακόμα που πέρασα στη σχολή, γεγονός που χάρισε ένα αξέχαστο χαμόγελο στο πρόσωπο του πατέρα μου. Ένα χαμόγελο που αναπλήρωνε μισή ζωή για μένα..
Έχω συνηθίσει να περιμένω..
να στέκομαι στον καυτό ήλιο, με τα πόδια κλειστά, με το σώμα χυμένο στο μπετόν, με το βλέμμα καρφωμένο σ΄έναν φανταστικό αριθμό, να χαμογελάω πλατιά σε εξαιρετικές περιπτώσεις, να κινούμαι μόνο όταν τα πόδια μου έχουν στόχο, να προσποιούμαι πάντα ότι ξέρω που πηγαίνω, να απαντάω σε ερωτήσεις, να εξασκούμαι σε ορθογώνιες κινήσεις, να χαιρετάω..

Δεν κουνιέμαι σχεδόν καθόλου, σαν να φοβάμαι μήπως χαλάσω τη φωτογραφία της αιωνιότητας..

Στέκομαι εδώ, κάτω απ΄το ψηλό ταβάνι.
Πάνω απ΄το κεφάλι μου κρέμεται .ένας λαμπτήρας, ακριβώς όπως το φεγγάρι. Κι εγώ όπως ακριβώς θα έκανε ένας κοσμοναύτης, αποτίω φόρο τιμής (που άραγε?)
- Αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα για μένα, αλλά πολύ μεγάλο για τους ανθρώπους ή
- Αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα για μένα, αλλά οι άνθρωποι με γράψαν στα παλιά τους τα παπούτσια ή αλλιώς,
- Αυτό ήταν ένα μεγάλο βήμα για μένα, αλλά πάτησα πάνω σε συνειδήσεις και τώρα δεν μπορούν να με δουν..
Προφανώς βρίσκομαι όντως στο φεγγάρι κι είμαι ολομόναχη, σ΄ένα κενό διάστημα, που είναι κρύο σα στάχτη από τότε που εξαφανίστηκε ο θεός, ή από τη "μεγάλη έκρηξη", περιτριγυρισμένη μόνο από θραύσματα αστεριών και το μεγαλειώδες θέαμα της γης στο βάθος..