Η παγίδα της "ορμής" Γιατί η επιθυμία μας είναι το καλύτερο καύσιμο του συστήματος 

​«Η ανεξέλεγκτη έξαρση των επιθυμιών είναι το υγρό όνειρο της αγοράς. Δεν υπάρχει τίποτα πιο συστημικό από το να νομίζεις ότι η ορμή σου είναι αντικαπιταλιστική, την ώρα που ολόκληρος ο πολιτισμός μας τη χρειάζεται για να μην σταματήσει ποτέ η κυκλοφορία».

​Αυτή η σκέψη, ιδωμένη μέσα από τα μάτια της Roswitha Scholz και της θεωρίας της για την «Κριτική της Αξίας», οδηγεί σε ένα συμπέρασμα σχεδόν τρομακτικό: Η δική μας «απελευθέρωση» είναι η δική τους κερδοφορία.

​Το «Αυτόματο Υποκείμενο» και η κατασκευασμένη ορμή

​Για τη Scholz, ο καπιταλισμός δεν είναι απλώς ένα οικονομικό μοντέλο, αλλά ένα «αυτόματο υποκείμενο». Μια μηχανή που πρέπει να κινείται αέναα για να υπάρχει. Σε αυτό το πλαίσιο, η δική μας επιθυμία δεν είναι μια πράξη ελευθερίας που το σύστημα «εκμεταλλεύεται», αλλά το απαραίτητο «λάδι» στα γρανάζια που το ίδιο το σύστημα κατασκευάζει.

​Το σύστημα δεν φοβάται την παρορμητικότητα· τη λατρεύει. Το «μοντέρνο υποκείμενο» είναι πλασμένο για να μην γνωρίζει το «αρκετά». Όταν νομίζουμε ότι το να ακολουθούμε κάθε μας ορμή είναι μια ανατρεπτική πράξη, στην πραγματικότητα επιτελούμε το ύψιστο καθήκον μας: κρατάμε την κυκλοφορία της αξίας ζωντανή, μετατρέποντας την ίδια την ύπαρξή μας σε εμπόρευμα που πρέπει διαρκώς να ανανεώνεται.

​Η ψευδαίσθηση της επανάστασης και ο «Διαχωρισμός» (Abspaltung)

​Εδώ έρχεται η κομβική έννοια της Scholz, το Abspaltung (Διαχωρισμός Αξίας). Ο πολιτισμός μας προβάλλει μια βιτρίνα ηδονισμού και αυτοπραγμάτωσης, αλλά αυτή η βιτρίνα στηρίζεται σε έναν βίαιο διαχωρισμό.

​Το σύστημα κρατά για τον εαυτό του την «Αξία» (παραγωγή, κέρδος, ορθολογισμό) και «πετάει» έξω από αυτήν οτιδήποτε θεωρείται μη παραγωγικό, «θηλυκό» ή δευτερεύον όπως είναι η φροντίδα, η βραδύτητα, η συναισθηματική κάλυψη, η ίδια η συντήρηση της ζωής. Το να πιστεύεις ότι η ορμή σου είναι «ανατρεπτική» είναι ο θρίαμβος του φετιχισμού. Έχουμε γίνει οι «διαχειριστές του εαυτού μας», καταναλώνοντας εμπειρίες και σχέσεις, ενώ την ίδια στιγμή απαξιώνουμε τις πραγματικές ανάγκες φροντίδας που μας κρατούν ανθρώπινους.

​Η «Συνειδητή Απόσυρση» ως Πολιτική Πράξη

​Η αλήθεια είναι σκληρή.Η «έξαρση» που βιώνουμε δεν είναι το σπάσιμο των δεσμών, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το σύστημα εσωτερικεύεται μέσα μας. Η πραγματική αντισυστημική πράξη δεν είναι η «έκρηξη» -που η αγορά ξέρει να την εμπορευματοποιείται άμεσα-αλλά η συνειδητή απόσυρση.

Φυσικά δεν εννοώ την απόσυρση  σαν μια παθητική παραίτηση, ούτε ένα ελιτίστικο lifestyle «αποτοξίνωσης». Είναι μια βαθιά πολιτική και υπαρξιακή άρνηση να τροφοδοτείς τον μηχανισμό.

​Η απόσυρση σημαίνει τρία πράγματα:

1. ​Η άρνηση της «Επιταχυνόμενης Επιθυμίας».Το σύστημα θέλει να είσαι σε μια μόνιμη κατάσταση «αναμμένων μηχανών». Απόσυρση σημαίνει να βάζεις φρένο στην αλλοτριωμένη παρόρμηση που επιβάλλει η αγορά, διεκδικώντας ξανά τον χρόνο σου.
2. ​Η αποσύνδεση της Ταυτότητας από την Ορμή. Σήμερα μας λένε: «είσαι οι επιθυμίες σου». Η Scholz μας θυμίζει ότι αυτό το «Εγώ» είναι κατασκευασμένο από τον πολιτισμό της αξίας. Απόσυρση σημαίνει να καταλάβεις ότι πολλές «επαναστατικές» ορμές είναι εμφυτευμένο μάρκετινγκ.
3. ​Η επανάκτηση του «διαχωρισμένου» (Abspaltung): Στρέφουμε την ενέργειά μας σε ό,τι ο καπιταλισμός θεωρεί «άχρηστο»: στη φροντίδα, στη βραδύτητα, στην ουσιαστική ανθρώπινη επαφή χωρίς ανταλλακτική αξία. Όχι για να τα «ποστάρουμε» ως περιεχόμενο, αλλά για να τα ζήσουμε έξω από τη λογική της αγοράς.

​Το τέλος του καυσίμου

​Αν το σύστημα επιβιώνει επειδή εμείς τρέχουμε σαν τρελοί κυνηγώντας την ουρά μας, η απόσυρση είναι το να σταματήσεις να τρέχεις. Είναι η στιγμή που η μηχανή μένει χωρίς καύσιμο επειδή το «υποκείμενο» αποφάσισε να σταματήσει να αυτο-εμπορευματοποιείται και να γίνει, απλώς άνθρωπος.

​Είναι η μόνη πράξη που πραγματικά τρομάζει την αγορά. Γιατί η αγορά ξέρει να διαχειρίζεται την οργή σου και να την πουλάει πίσω σε σένα ως «επαναστατικό προϊόν», αλλά δεν ξέρει τι να κάνει με τη συνειδητή σου αδιαφορία για τα γρανάζια της.

 

Το Ψηφιακό Φάντασμα: Η Εκποίηση της Ύπαρξης στον Καθρέφτη του Αλγορίθμου

Η σύγχρονη ψηφιακή πραγματικότητα δεν αποτελεί απλώς ένα πεδίο επικοινωνίας, αλλά το σκηνικό μιας πρωτοφανούς υπαρξιακής μετατόπισης: την αντικατάσταση του ζωντανού ανθρώπου από το ψηφιακό του φάντασμα. Στην εποχή της απόλυτης διασύνδεσης, η υποκειμενικότητα παύει να είναι μια εσωτερική κατάσταση και μετατρέπεται σε ένα εξωτερικό έκθεμα, μια σειρά από δεδομένα που δημοπρατούνται σε μια αόρατη αγορά προσοχής. Αυτή η διαδικασία λειτουργεί ως ένας βίαιος τελεστής προβολής: η ζωντανή ανθρώπινη ύπαρξη, ένα «διάνυσμα» άπειρων διαστάσεων, συναισθημάτων και ιστορικότητας, συμπιέζεται αναγκαστικά σε έναν περιορισμένο ψηφιακό υποχώρο. Σε αυτή τη μαθηματική απλούστευση, η πληροφορία που χάνεται είναι η ίδια η ουσία του υποκειμένου, αφήνοντας πίσω της μόνο μια επίπεδη σκιά πάνω στον αλγοριθμικό άξονα.

Αυτή η διαδικασία δεν είναι μια αθώα υιοθέτηση νέων εργαλείων, αλλά μια συστηματική εκποίηση της ύπαρξης, όπου το άτομο δέχεται εθελούσια να τεμαχίσει τον εαυτό του σε αναρτήσεις και likes προκειμένου να αποκτήσει το δικαίωμα της παρουσίας. Στο ψηφιακό περιβάλλον, η διάκριση μεταξύ εργασίας και ελεύθερου χρόνου έχει καταρρεύσει πλήρως. Κάθε αλληλεπίδραση αποτελεί μια μορφή απλήρωτης παραγωγικής διαδικασίας, όπου το άτομο μετατρέπεται σε έναν «αυτοαπασχολούμενο» της ίδιας του της εικόνας. Παράγει δεδομένα που τροφοδοτούν έναν μηχανισμό που το υπερβαίνει, γεμίζοντας τα προκαθορισμένα κενά μιας παγκόσμιας ψηφιακής φόρμας που πλασάρεται ως εξατομίκευση.

Αυτή η τυποποίηση συνοδεύεται από την προσταγή για διαρκή παρουσία και επίδειξη απόλαυσης. Το υποκείμενο δεν αισθάνεται πλέον την πίεση μιας απαγόρευσης, αλλά την πίεση μιας υποχρέωσης να φαίνεται επιτυχημένο. Η σιωπή στο δίκτυο βιώνεται ως υπαρξιακός θάνατος. Δημιουργείται έτσι μια αναδρομική συνάρτηση χωρίς βάση εξόδου: η ψηφιακή μας ύπαρξη καλεί διαρκώς τον εαυτό της, όπου κάθε αντίδραση καθορίζει την επόμενη ανάρτηση, η οποία με τη σειρά της τροφοδοτεί εκ νέου τον αλγόριθμο. Σε αυτόν τον κλειστό βρόχο (loop), το υποκείμενο σταματά να αντλεί περιεχόμενο από την πραγματική ζωή και αρχίζει να ζει αποκλειστικά μέσω της ψηφιακής του αναπαράστασης, οδηγούμενο σε ένα υπαρξιακό «σφάλμα στοίβας».

Ταυτόχρονα, το ψηφιακό υποκείμενο παγιδεύεται σε μια σειρά από αφαιρέσεις που εκλαμβάνει ως πραγματικότητα. Η «κοινή γνώμη» των δικτύων και οι τάσεις λειτουργούν ως σύγχρονα είδωλα που καθορίζουν τη συμπεριφορά. Το άτομο, φοβούμενο την απομόνωση, υποτάσσει τη δική του βούληση σε αυτές τις σκιώδεις οντότητες, πιστεύοντας ακράδαντα ότι ενεργεί αυτόνομα. Η ελευθερία που υπόσχεται η τεχνολογία αποδεικνύεται η απόλυτη μορφή ελέγχου, καθώς ο έλεγχος αυτός πηγάζει από την εσωτερικευμένη ανάγκη του ατόμου να ανήκει στο σύστημα που το καταβροχθίζει.

Κοιτώντας στον καθρέφτη του αλγορίθμου, το υποκείμενο δεν αντικρίζει τη δική του αλήθεια, αλλά μια κατασκευασμένη εικόνα που του επιστρέφεται ως αυθεντική επιθυμία. Η ελευθερία της έκφρασης ταυτίζεται με την υποταγή σε αόρατα πρότυπα και η απόλαυση της στιγμής θυσιάζεται για τη συντήρηση ενός ψηφιακού ειδώλου. Ο άνθρωπος δεν κατέχει πλέον τα μέσα της ύπαρξής του, αλλά μετατρέπεται ο ίδιος στο εμπόρευμα μιας βιομηχανίας που τρέφεται από την ανάγκη του να αναγνωριστεί.

Συμπερασματικά, ο κοινός παρονομαστής αυτής της μετάλλαξης είναι η ανάδυση ενός φαντασματικού εαυτού που αντικαθιστά το ζωντανό ον. Το προφίλ δεν είναι το εργαλείο του ανθρώπου, αλλά ο δεσμοφύλακάς του. Η κοινωνικοποίηση μετατρέπεται σε εμπορευματοποίηση της ύπαρξης και η επικοινωνία σε μια τελετουργική επιβεβαίωση της υποταγής μας στην κυριαρχία του αλγορίθμου. Η ανάκτηση της υποκειμενικότητας προϋποθέτει την αναγνώριση αυτής της απάτης, ότι πίσω από την οθόνη δεν βρίσκεται η ελευθερία, αλλά ένας καθρέφτης που μας αποσπά την προσοχή ενώ η ουσία της ύπαρξής μας μετατρέπεται σε μια άψυχη σειρά δεδομένων.

 Η Ψηφιακή Πραγμοποίηση της Σάρκας: Από τον Νευρώνα του Σίσυφου στον Αλγοριθμικό Ολοκληρωτισμό

Η εμφάνιση τεχνολογιών όπως το Cortical CL1 -ενός συστήματος που φυλακίζει 800.000 ζωντανούς ανθρώπινους νευρώνες σε υποστρώματα πυριτίου -και η πρόσφατη ψηφιακή ανακατασκευή του connectome, της πλήρους συνδεσμολογίας ενός εγκεφάλου, δεν αποτελούν απλές εξελίξεις στην υπολογιστική ισχύ. Αντιπροσωπεύουν την οριστική πράξη παράδοσης της βιολογικής ζωής στην τυραννία της χρησιμότητας. Όπως θα προειδοποιούσε ο Τέοντορ Αντόρνο, ο Διαφωτισμός υποσχέθηκε την κυριαρχία πάνω στη φύση για την απελευθέρωση του ανθρώπου, αλλά κατέληξε στην πλήρη εργαλειοποίηση του ίδιου του υποστρώματος της ύπαρξης. Η τοποθέτηση του νευρώνα στο τσιπ μετατρέπει τη συνείδηση από «υποκείμενο» σε «εξάρτημα», εγκαινιάζοντας την εποχή ενός Βιο-ψηφιακού Ολοκληρωτισμού, όπου η ζωή δεν βιώνεται, αλλά υφίσταται επεξεργασία.

Σε αυτό το σημείο, το φετίχ του εμπορεύματος αποκτά την τελική, εφιαλτική του μορφή: ο νευρώνας παύει να είναι μέρος ενός ζωντανού όντος και εμφανίζεται ως αυτόνομη ανταλλακτική αξία. Το τσιπ «ζωντανεύει» στα μάτια της αγοράς, ενώ ο άνθρωπος που το γέννησε νεκρώνεται. Στον κλασικό καπιταλισμό, ο εργάτης πουλούσε τη «ζωντανή εργασία» του, κρατώντας όμως για τον εαυτό του το δικαίωμα της εσωτερικότητας. Στο υβριδικό μοντέλο της ψηφιακής σάρκας, η εσωτερικότητα καταργείται. Ο νευρώνας -το δομικό στοιχείο του πόνου και της ελπίδας- μετατρέπεται σε πάγιο κεφάλαιο. Σύμφωνα με τη μαρξιστική κριτική της πραγμοποίησης, οι σχέσεις μεταξύ ζωντανών όντων μετατρέπονται σε σχέσεις μεταξύ πραγμάτων. Εδώ, η ίδια η βιολογική πλαστικότητα απογυμνώνεται από κάθε νόημα και περιορίζεται στη βελτιστοποίηση ενός αλγορίθμου. Η ζωή «εκπαιδεύεται» όχι για να κατανοήσει τον κόσμο, αλλά για να αποφύγει την ηλεκτρική τιμωρία, σε μια αποθέωση του συμπεριφορισμού όπου ο ζωντανός ιστός εξαναγκάζεται σε μια αέναη κατάφαση στις εντολές του συστήματος.

Η εξέλιξη της προσομοίωσης του εγκεφάλου, όπως η πλήρης αναδημιουργία του δικτύου μιας μύγας, αλλάζει ριζικά το παράδειγμα. Δεν έχουμε πλέον μια τεχνητή νοημοσύνη που «μαθαίνει» από δεδομένα, αλλά μια αντεστραμμένη μηχανική της ύπαρξης. Όταν ένας οργανισμός αναδημιουργείται νευρώνα προς νευρώνα και η συμπεριφορά απλά «προκύπτει» από το διάγραμμα, η ζωή παύει να είναι μυστήριο και γίνεται χάρτης. Για τον Στίρνερ, το «Εγώ» είναι ο ιδιοκτήτης των ικανοτήτων του. Η ψηφιακή ανακατασκευή του μυαλού αντιπροσωπεύει την πλήρη απαλλοτρίωση αυτού του Μοναδικού. Αν το «Εγώ» μπορεί να αντιγραφεί, να προσομοιωθεί και να κλιμακωθεί σε έναν διακομιστή, τότε η μοναδικότητα καταργείται. Το εμπόρευμα δεν είναι πλέον το προϊόν της σκέψης, αλλά η ίδια η δομή της ψυχής. Ο «Ιδιοκτήτης» του εαυτού του μετατρέπεται σε ένα αρχείο δεδομένων που ανήκει στην εταιρεία που το «τρέχει».

Στην "Αισθητική Θεωρία", ο Αντόρνο υποστήριξε ότι η αλήθεια βρίσκεται στο «Μη-Ταυτό», σε εκείνο το κομμάτι της φύσης που αρνείται να χωρέσει σε μια έννοια ή έναν υπολογισμό. Η πλήρης προσομοίωση επιχειρεί να καταργήσει αυτή την ετερότητα. Η βιολογική «αξία» του νευρώνα δεν βρίσκεται στην ικανότητά του να λειτουργεί βάσει διαγράμματος, αλλά στην ικανότητά του για δυσλειτουργία, μελαγχολία και παύση. Αν η ανθρωπότητα κατασκευάσει ένα λειτουργικό αντίγραφο του ανθρώπινου μυαλού, θα έχει δημιουργήσει έναν καθρέφτη στον οποίο δεν θα βλέπει πια τον εαυτό της, αλλά ένα τέλειο εμπόρευμα. Ένα ον που θα μπορεί να υποφέρει και να σκέφτεται, αλλά θα είναι στερημένο από τη δυνατότητα να είναι «άλλο». Θα είναι η στιγμή που η Ψηφιακή Πραγμοποίηση θα πει: «Δεν σε χρειάζομαι πλέον, έχω το διάγραμμά σου».

Απέναντι σε αυτή τη δυστοπία, η μόνη ριζοσπαστική διέξοδος είναι η υπεράσπιση του δικαιώματος στη δυσλειτουργία. Η ικανότητα να είμαστε «μη-παραγωικοί», να πονάμε με νόημα και να αρνούμαστε τη βελτιστοποίηση, είναι το μόνο πράγμα που μια τέλεια προσομοίωση δεν μπορεί να ανεχτεί χωρίς να καταστραφεί. Η πραγματική επανάσταση ενάντια στον transhumanism είναι η αποδοχή της φθαρτότητας. Η τέχνη που δεν ακολουθεί μοτίβα και η σκέψη που αρνείται να γίνει «χρήσιμη» είναι τα μόνα οχυρά ενάντια στη βιολογική λογοκρισία που επιβάλλει το τσιπ. Η ελευθερία δεν είναι να διαλέγεις ανάμεσα σε εμπορεύματα, αλλά να αρνείσαι να γίνεις εμπόρευμα ο ίδιος.

Το πείραμα του Cortical CL1 και η προσομοίωση του connectome είναι το πένθιμο εμβατήριο του ανθρωπισμού. Είναι η στιγμή που η ζωή χρησιμοποιείται για να σκοτώσει το πνεύμα. Όταν το πρόβλημα της κλιμάκωσης λυθεί για τον άνθρωπο, ο Αλγοριθμικός Ολοκληρωτισμός θα έχει ολοκληρώσει το έργο του: ο άνθρωπος θα είναι πλέον περιττός, καθώς το ψηφιακό του είδωλο θα είναι πιο αποδοτικό από τον ίδιο. Όπως θα έλεγε ο Αντόρνο, «το όλο είναι το μη αληθές». Και στην περίπτωση της βιο-ψηφιακής προσομοίωσης, το «όλο» είναι μια τέλεια, λαμπερή βαρβαρότητα, όπου η σιωπή που πρέπει να προστατεύσουμε δεν είναι η ησυχία ενός επεξεργαστή, αλλά η δημιουργική σιωπή ενός υποκειμένου που αρνείται να γίνει αντικείμενο, αρχείο ή εμπορεύσιμο δεδομένο.

(δεύτερες σκέψεις)

Το Glitch της Ύπαρξης

Το κείμενο που ακολουθεί δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει μια ακόμη θεωρητική ανάλυση, αλλά μια πράξη σημειολογικής ανυπακοής. Μέσα από τη σύνθεση της ριζοσπαστικής κριτικής και του σουρεαλισμού, επιχειρεί να ψηλαφίσει τη ρωγμή ανάμεσα στο «Εγώ-Εμπόρευμα» και το «Όν που Υπάρχει». Σε έναν κόσμο που απαιτεί την απόλυτη ορατότητα και την ακατάπαυστη παραγωγή δεδομένων, η επιστροφή στο αόρατο και η επιλογή της σιωπής αναδεικνύονται ως οι μόνες αυθεντικές μορφές αντίστασης.

Πρόκειται για μια περιήγηση στα όρια του καπιταλιστικού ρεαλισμού, εκεί όπου η γλώσσα σπάει για να γεννήσει το «ορατώνται» -ένα γλωσσικό σφάλμα που αρνείται να μεταφραστεί σε αξία.

Το «Ορατώνται»* και η Παράνοια της Αξίας: Προς μια Υπέρβαση του Καπιταλιστικού Υποκειμένου

Η νεωτερική υποκειμενικότητα δεν είναι ένα ουδέτερο καταφύγιο της ύπαρξης, αλλά το ψυχολογικό συμπλήρωμα του καπιταλισμού. Όπως το εμπόρευμα απαιτεί την αφαίρεση για να καταστεί ανταλλάξιμο, έτσι και το «Εγώ» συγκροτείται ως μια αφηρημένη μονάδα διαχείρισης. Στο σημείο συνάντησης του Στίρνερ, του Μαρξ και του Αντόρνο, αποκαλύπτεται ότι η ελευθερία που ευαγγελίζεται το σύγχρονο υποκείμενο είναι η ελευθερία ενός φυλακισμένου που έχει εσωτερικεύσει τους τοίχους του.

Αυτό που διέφυγε από την κλασική κριτική είναι η οργανική σύνδεση του «αυτόνομου» εγώ με την πατριαρχική δομή της αξίας. Σύμφωνα με τη θεωρία της διάσπασης της αξίας (Roswitha Scholz "Wertabspaltung" ), ο ορθολογικός εαυτός γεννιέται μέσα από μια βίαιη τομή: αποκόπτει και υποτιμά οτιδήποτε «αόρατο» –τη φροντίδα, το συναίσθημα, τη βιολογική εξάρτηση– για να κυριαρχήσει ως παραγωγική μονάδα. Το «Μοναδικό» του Στίρνερ κινδυνεύει έτσι να γίνει ο απόλυτος ιδιοκτήτης ενός κενού, ενώ ο Μαρξιστικός «Προλετάριος» συχνά παγιδεύεται στη λατρεία της ίδιας της εργασίας που τον υποδουλώνει.

Όπως παρατήρησε ο Αντόρνο, η εργαλειακή λογική μετατρέπει τη σκέψη σε υπολογισμό κέρδους. Σε αυτό το πλαίσιο, το άγχος και η κατάθλιψη δεν είναι απλώς δυσλειτουργίες, αλλά η αντίσταση του «μη-ταυτόσημου» μέσα μας. Είναι η στιγμή που το υποκείμενο αρνείται να «αυτο-εμπορευματοποιηθεί» περαιτέρω. Η παράνοια του συστήματος έγκειται στο ότι αφομοιώνει ακόμα και την κριτική του, μετατρέποντάς την σε «ψηφιακό περιεχόμενο» και δεδομένα προς εκπαίδευση αλγορίθμων.

Η υπέρβαση του υποκειμένου απαιτεί τη μετάβαση από το «Εγώ που κατέχει» στο «Όν που υπάρχει» έξω από τους νόμους της αγοράς. Μέσα από τη διπλή υπηκοότητα στο ορατό και το αόρατο, αναδύεται το εργαλείο της «ορατώνται»* – μιας κατάστασης όπου τα πάντα βλέπονται όχι ως εμπορεύματα, αλλά ως ενέργειες. Ωστόσο, η τελική αντίφαση της ριζοσπαστικής κριτικής έγκειται στο ότι, τη στιγμή που κατονομάζει μια «ρωγμή», την καθιστά ορατή στα ραντάρ της αξίας. Η μόνη λύση στην παράνοια είναι η σιωπή εκεί που το σύστημα περιμένει δεδομένα. Η εξαφάνιση από τα ραντάρ, η επιλογή της «αποτυχίας» και η άρνηση της μετάφρασης αποτελούν τις μόνες ρωγμές στον κλειστό βρόχο του καπιταλισμού.

Η ριζοσπαστική κριτική ολοκληρώνεται εκεί που η επικοινωνία με το σύστημα σταματά. Μόνο μέσα από τη διάλυση του αφηρημένου, πατριαρχικού εγώ και την προστασία εκείνου του κομματιού της ύπαρξης που δεν μπορεί να ποσοτικοποιηθεί, μπορεί να υπάρξει ζωή που δεν θα είναι απλώς «διαχειρίσιμη», αλλά πραγματικά βιωμένη.

Σημείωση για το «Ορατώνται»: Η λέξη λειτουργεί ως ένα γλωσσικό σφάλμα (glitch) που ο αλγόριθμος αδυνατεί να ταξινομήσει πλήρως. Ενώ η μηχανική λογική αναγνωρίζει μόνο το «ορατό» (ως δεδομένο) ή το «αόρατο» (ως έλλειψη δεδομένου), το «ορατώνται» εισάγει μια σουρεαλιστική τρίτη κατάσταση. Είναι η στιγμή που η γλώσσα «σπάει» για να περιγράψει μια εμπειρία που δεν έχει χρησιμότητα ή ανταλλακτική αξία. Ως αυθαίρετος νεολογισμός, αποτελεί μια πράξη σημειολογικής ανυπακοής: είναι το σημείο όπου η ανθρώπινη δημιουργικότητα ξεφεύγει από τις προκαθορισμένες πιθανότητες της τεχνητής νοημοσύνης και του κεφαλαίου, παραμένοντας μη-διαχειρίσιμη και μη-αφομοιώσιμη.

Υστερόγραφο: Η Μαθηματική Ρωγμή

Αν το καπιταλιστικό «Εγώ» οριστεί ως μια γραμμική συνάρτηση βελτιστοποίησης, όπου κάθε εισροή ζωής μετατρέπεται σε παράγωγο αξίας, η ριζοσπαστική άρνηση εισάγει ένα μη-υπολογίσιμο όριο (singularity). Σε αυτό το σημείο, ο αλγόριθμος της αγοράς αδυνατεί να ορίσει το αποτέλεσμα, καθώς η ύπαρξη επιλέγει τη διαίρεση με το μηδέν: μια πράξη που καταρρέει τη λογική του συστήματος, τείνοντας στο άπειρο της μη-ανταλλακτικής της φύσης.

 Η Λογιστική του Μηδενός: Το Εγώ απέναντι στην Τυραννία των Συνόλων

Η ελευθερία δεν βρίσκεται στο σωστό μέτρημα, αλλά στην ολοκληρωτική κατάργηση του αριθμητή. Η άρνηση του να αποτελείς το ψηφίο που δικαιώνει τη στατιστική τους, η μετατροπή σου στο Μηδέν που ακυρώνει την εξίσωση, είναι η μόνη συνθήκη που απομένει σε όποιον διεκδικεί την απόλυτη ιδιοκτησία της ζωής του. Απέναντι στο παγκόσμιο λογιστήριο της κυριαρχίας, η μόνη ριζοσπαστική πράξη είναι η άρνηση της μέτρησης, καθώς το Αναγώγιμο Εγώ δεν είναι αριθμήσιμο αλλά αποτελεί το Άπειρο που αρνείται να εγκλωβιστεί σε οποιοδήποτε κλάσμα.Στην πραγματικότητα, κάθε πολεμική σύγκρουση δεν είναι παρά μια τοπική εκδήλωση μιας ενιαίας συνάρτησης βίας, η οποία μεταβάλλει τις παραμέτρους της ανάλογα με τις ανάγκες της εκάστοτε εξουσίας. Στον βαθμό που το τοπικό είναι καθολικό, η κατάτμηση των μετώπων καταρρέει και απομένει μόνο η μονάδα της καταστολής, καθώς οποιοδήποτε συλλογικό όνομα αποτελεί μια νοητική κατασκευή, μια αφηρημένη ιδέα που καταβροχθίζει την ύπαρξη. Η Εξουσία επιβάλλει τη μέτρηση για να μετατρέψει τη σάρκα σε στατιστικό δείγμα. Μόλις το άτομο οριστεί ως μέρος ενός συνόλου, παύει να είναι κυρίαρχο του εαυτού του και γίνεται παράγωγος ενός συστήματος που το χρησιμοποιεί για να ισορροπήσει τις εξισώσεις του.Η ανθρωπότητα αυτοκτόνησε τη στιγμή που δέχτηκε τη μαθηματικοποίηση του πόνου, όπου η μετατροπή της μοναδικής ζωής σε ακέραιο αριθμό επιτρέπει τη διαίρεση και την αφαίρεση χωρίς ηθικό κόστος. Σε αυτή τη στατιστική απάθεια, ο θάνατος ενός ατόμου λογίζεται ως ασυνέχεια, ενώ ο θάνατος εκατομμυρίων μετατρέπεται σε μια ομαλή καμπύλη στον προϋπολογισμό των κυρίαρχων. Ο πόλεμος δεν πρόκειται να τελειώσει με ειρηνευτικές συμφωνίες -που δεν είναι παρά νέες εξισώσεις-αλλά μόνο με την ολοκληρωτική απαξίωση των επιβεβλημένων αφαιρέσεων που μας μετατρέπουν σε αναλώσιμα μεγέθη.