Τίποτα δε μας εξαπατά περισσότερο από τις αναμνήσεις..

Ο έρωτας.

Παράξενο συναίσθημα, δεν βρίσκεις; 

Μοιάζει με μέθη. Νιώθει κανείς πως χάνει την ισορροπία του και τις αισθήσεις του, αλλά αυτό συνοδεύεται ταυτόχρονα από μία οξυδέρκεια παραδόξως σαφή κι ανώφελη..

Θα ήταν ψέματα αν σου έλεγα πως σε σκέφτομαι, πως μου αρέσει όταν μιλάμε, πώς χαμογελάω με την αδιακρισία σου, με τον ανεπιτήδευτο τρόπο σου..

Είμαι γυναίκα βλέπεις.. Και η αλήθεια θα αποτελούσε πλήγμα για την αξιοπρέπειά μου..

Συνειδητοποιεί κανείς το κενό μέσα στο οποίο έχει αφήσει να κυλάει ο χρόνος του μέχρι να αρχίσει στα αλήθεια να ζει.

Κάποιες φορές η ζωή, όχι οι χαμένες μέρες, είναι μόνο μία στιγμή, μία μέρα, μία εβδομάδα ή ένας μήνας. Ξέρει κανείς ότι είναι ζωντανός γιατί πονάει, γιατί ξαφνικά όλα έχουν σημασία και γιατί, όταν τελειώνει αυτή η σύντομη στιγμή, το υπόλοιπο της ύπαρξης του μεταμορφώνεται σε ανάμνηση στην οποία μάταια προσπαθεί να επιστρέψει όσο ακόμα ζει και ανασαίνει..

..μία και μόνη ατελείωτη μέρα, μεγάλη και απέραντη όσο μία βαθιά κοιλάδα, που τη διέσχισα..

Η νύχτα πέφτει, ο χρόνος πιέζει..

Μερικές φορές μου αρέσει να λέω ξανά και ξανά αυτό το όνομα, για να μην εξαφανιστεί στα γράμματα της αλφαβήτου.. Επιμένω.. και έπειτα θυμώνω. Ένας θυμός που με πνίγει που με ποδοπατάει, πού γίνεται τσιμπούρι, που με υποβάλλει σε βασανιστήρια για να μου αποσπάσει μία ομολογία ή ένα όνομα..που με κάνει να θέλω να γκρεμίσω τους τοίχους, να φωνάξω, να αποδεχτώ τον κόσμο, να αντικρίσω την ίδια μου τη δύναμη και την αξιοπρέπεια..

Tι θα κάνω με το θηρίο; Μου λες;

Πρώτη του έτους..

Ο ύπνος μου βαρύς, χωρίς νυχτερινό επισκέπτη, ούτε ερωτικό φάντασμα..

Δεν στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων.

Η απογοήτευση καιροφυλακτεί..

Σε ορισμένες περιστάσεις, τα λόγια δεν έχουν καμία αξία. Το μόνο που μένει είναι ο κοινός πόνος..

Αυτός που ξεπροβάλλει μέσα από γραμμές και λέξεις, τελείες και κόμματα. 

Λες και έπρεπε να υπάρχω, έστω και για λίγο μέσα σε τούτη τη μυθοπλασία..