Ένα ζευγάρι παράνομο, είναι η γλώσσα που τυλίγεται γύρω από τα χείλια, το σάλιο που καλύπτει τις σκοτεινές περιοχές, δύο εραστές που απορροφούν ο ένας τον άλλον όρθιοι, ενώ στο σπίτι ο έρωτας είναι ξαπλωμένος, οριζόντιος, υποτιθέμενος, κλεμμένος πίσω από πόρτες, καλυμμένος από γάμο, ή απομονωμένος..

Δεν χρειάζεται πολύ, μια στιγμή απόσπασης της προσοχής ή έντονος προβληματισμός για μερικά "γιατί;" για να τραβήξει η μνήμη το σιφόνι, να σε αδειάσει από τον εαυτό σου, να σε αντικαταστήσει με μια σπασμένη πινακίδα και να σε μετατρέψει σε θεατή του ίδιου σου του σώματος και της ίδιας σου της ζωής, που βλέπεις από μακριά, που ελάχιστα σχετίζεται και με την οποία είσαι πλέον δεμένη μόνο με μια μακριά κλωστή σαν αυτή των μεγάλων χαρταετών που δεν θέλουν να κατέβουν..

Ο ερωτισμός είναι το κλειδί για το όραμά μου για τον κόσμο και την κουλτούρα μου.
Οι θρησκείες είναι η αυταπάρνηση των σωμάτων και μου αρέσει, σε αυτό το σκοτεινό κίνημα της ερωτικής κατάφασης, η απόλυτη απόδειξη ότι μπορεί κανείς να κάνει χωρίς ουρανούς, βιβλία και ναούς.
Ο ερωτισμός είναι η μονιμότητα του ανθρώπου, η απόδειξη ότι η μετά θάνατον ζωή είναι ένα σώμα που έχουμε κάτω από το χέρι μας και στην κοιλιά μας, εδώ και όχι "μετά", ότι το νόημα του κόσμου μπαίνει σε αυτό των συναντήσεών μου και ότι ολόκληρη η ζωή είναι η ανάμνηση μιας στιγμής, η ένταση προς ένα στόμα, μια σχισμή ή ένα Αλλού.
Ο ερωτισμός υπήρξε ένα κλειδί, για μεγάλο χρονικό διάστημα στη ζωή μου, για να κατανοήσω το σύμπαν μου, τους κόμπους μου, τα αδιέξοδα της γεωγραφίας μου, τα στερεότυπα που με στοχεύουν ή που διαιωνίζω.

Αν οι μονοθεϊσμοί είναι τόσο βίαια θυμωμένοι με το σεξ μου, είναι επειδή είναι το εργαλείο της σωτηρίας μου, χωρίς την παραμικρή υπόνοια των επιθυμιών και των νόμων τους.
Είναι η τύχη μου και το μετανοημένο μυστήριό μου.
Εκείνος διαρρηγνύει, εγώ σκάβω στα μάτια του..

Γιατί κλείνουμε τα μάτια μας στον έρωτα και τ΄ανοίγουμε στο σεξ;

Κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης, στο θάψιμο του σεξ, κανείς κλείνει τα μάτια του παραδόξως, ενώ το να αγαπάς, σημαίνει να κοιτάς ατελείωτα το πρόσωπο του άλλου.

Η στιγμή μετά τον οργασμό βιώνεται ως ο άπειρος επίλογος ενός κύκλου.

Η αποπλάνηση, η υποχρέωση να παίρνεις πόζες, να ανοίγεις τα πόδια και τη σάρκα σου, να προσφέρεσαι και να αποπλανείς.

Είναι η διασταύρωση, για το σώμα του ζευγαριού, μεταξύ ερωτισμού, θανάτου και αιωνιότητας..

Είναι τα μοναδικά σώματα που έπεσαν από τον ουρανό. 

Πρόκειται για μια συναινετική ανάπαυση, αποδεκτή απ' όλους, ιερείς και δικτατορίες του νοήματος, μία στιγμή χάριτος που δε στοχεύει στους ουρανούς αλλά στις κοιλότητες.

Λατρεύω αυτήν την ηλιακή στιγμή  στα τυφλά σημεία της πόλης, αυτές τις κενές στιγμές που τα άκρα είναι δάχτυλα. 

Είναι η ώρα του πιο σαρκικού έρωτα, η ώρα των κλεμμένων δαγκωμενων φρούτων..

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ερωτικό απ' αυτές τις αργές στιγμές, όταν στις σκιές δεν χαλάει η οικειότητα..

Η αιωνιότητα διαρκεί μόνο πέντε δευτερόλεπτα. Όλοι το ξέρουμε αυτό, από την εφηβεία μας κι μετά.

Μετά τον οργασμό αποδιοργανωνόμαστε και ξαναχτίζουμε.
Το σεξ είναι η πραγματική πέτρα του Σίσυφου. Ο λόφος του είναι η σάρκα, αγωνίζεται πιέζει, θέλει να φτάσει στην ανάπαυση κι αγγίζει μόνο το επισφαλές.
Ο Σίσυφος δαγκώνει και φιλάει, η ερωμένη του γίνεται βαριά στην αγκαλιά του, βογκάει, τον τρώει
κι αυτός την τρώει, γκρεμίζεται μετά από κάθε χάδι, ραγίζει με κάθε πηγαινέλα, αλλά ποτέ δε σπάει. 

Αντίθετα πολλαπλασιάζεται. 

Υπάρχει επίσης το αυτοκίνητο, ως σεξουαλικός χώρος. 

Ο έρωτας, το σεξ είναι περιφερόμενο, ελλείψει ασφαλούς χώρου, διαμερίσματος, πρόσβασης σε ξενοδοχεία. 

Σε δημόσιο χώρο.

Γίνεσαι φυγάς επειδή ο οργασμός είναι νομαδικός.

Το σεξ δεν είναι μόνο ανήσυχο στη μνήμη μου, αλλά και κινητό, ολισθηρό, αναζητώντας σκιές και τυφλά σημεία στην πόλη..

Το γυμνό δεν είναι αρκετό αν δεν μιμείται την προσφορά.

Διασχίζεται από τις κινήσεις, απομακρύνεται, αποφεύγει, χάνεται από το βλέμμα της επιθυμίας.

Γιατί αυτό που θέλει κανείς να συλλάβει δεν είναι το σώμα από έξω, αλλά να μοιραστεί το ζεστό σκοτάδι του εσωτερικού.

Κλείνω τα μάτια μου και ως αποτέλεσμα, βιώνω το σώμα σου από το δικό σου σκοτάδι, δένω τον εαυτό μου με τη φλέβα σου.

Μοιράζομαι το τυφλό σημείο που σε βαραίνει.

Μπερδεύω τον εαυτό μου και μπορώ να το κάνω. 

Μέσα από αυτές τις νύχτες που δημιουργούνται από τα κλειστά μου βλέφαρα.