Ο νόμος της αναγκαιότητας είναι μερικές φορές ασαφής.

Αισθάνομαι ενοχές και κάνω κύκλους. 

Τι έκανα που δεν έπρεπε να κάνω;

Επιστρέφω στο γραφείο μου και αγγίζω μερικά βιβλία, τα ξεφυλλίζω γρήγορα, αλλά δεν μπαίνω στον πειρασμό να διαβάσω.

Νυστάζω.

Ο ύπνος μου είναι ελάχιστος εδώ και χρόνια. Κοιμάμαι μόνο λίγες ώρες και ξυπνάω πριν ανατείλει ο ήλιος.

Ίσως σου γράψω. 

"Μία μέρα θα κρατήσω ολόκληρο το σώμα σου και θα σου το επιστρέψω".

Ο νόμος της αναγκαιότητας..

Ήξερα αυτόν το νόμο από διαίσθηση.

Από την εφηβεία μου ακόμα, όταν ένα χειμωνιάτικο απόγευμα στεκόμουν στο σταυροδρόμι - δύο σοκάκια που τα διέσχιζαν παγωμένοι, ερποντες άνεμοι..

Γύρισα σπίτι και κρύφτηκα με το κεφάλι μου ανάμεσα στα γόνατα και τα χέρια μου στο σβέρκο σαν φυλακισμένη. Και ο φόβος μου μετατράπηκε σε θυμό, γιατί δεν ήθελα να χάσω τα λόγια μου.

Ο νόμος της αναγκαιότητας απορρέει από την πηγή αυτού του πρώτου οράματος, μεταξύ του τέλους της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας.

Σε ορισμένες στιγμές της εφηβείας μου δεν μπορούσα να ανεχτώ την παραμικρή λέξη από το στόμα των συγγενών μου, τους αναστεναγμούς τους, την ιστορία της θρησκευτικοτητας τους, τους οργασμους τους, τους μισθούς τους που πλήρωνε το κράτος.

Τα πάντα ήταν απεχθή, μικρά και προκαλούσαν τη χλεύη μου.

Έγινα σκωπτική, ίσως από κακία. Και τίποτα δεν διέφευγε της προσοχής μου ούτε καν το σκληρό προστατευτικό πρόσωπο της μητέρας μου.

Ένιωθα σαν να έβλεπα τον κόσμο μέσα από έναν μεγεθυντικό φακό που ήταν υπεύθυνος για την πολλαπλασιαζόμενη ασχήμια του. Ένας μικρός κόσμος προορισμένος να γελοιοποιηθεί, επιτηδευμένος στον τρόπο που εξηγεί το κόσμο, χωρίς ιστορίες ικανές να τον σώσουν, εκτός από εκείνη των ιερών βιβλίων του, που απαγγέλλεται αδιάκοπα για να ξορκίσει την αγωνία. Φυσικά προσπάθησα να πιστέψω, αλλά αποδείχτηκε ανεπαρκής.

Βρήκα ακόμα πιο ταπεινωτική αυτή την ιδέα ενός αιωνιου παραδείσου που άδειαζε το σύμπαν μας και το μετέτρεπε σε αίθουσα αναμονής. Στα μάτια μου ξαφνικά, δεν ήταν τίποτε άλλο από λάσπη που αντιπαραβάλλονταν με κατάρες και γονυκλισίες. 

Αν ο θεός αγαπούσε την ομορφιά, πώς θα μπορούσα να εξηγήσω όλη αυτή την ασχήμια μπροστά στα μάτια μου;

Αν η ζωή είναι ακαθαρσία γιατί υποβαλλομαστε σ αυτήν;

Γιατί ο Θεός χρειάζεται την πίστη μου για να πιστέψει στον εαυτό του;

Και τι είναι αυτό το εμπόριο που απαιτεί την ήττα του σώματός μου με αντάλλαγμα τον παράδεισο; Ζηλεύει τον πηλό μου; Δεν μπορώ να φάω χωρίς να περάσω από το στόμα μου;

Έχει επινοήσει τον παράδεισο ξεχνώντας ότι δεν έχει σώμα για να γευτεί τους καρπούς του, οπότε σκέφτηκε να μου ζητήσει ξανά το δικό μου. Με στίχους, με εκβιασμό, με απειλή ή με αποπλάνηση.

Το χειρότερο ήταν αυτό το αίσθημα ανεπάρκειας, αυτό το κενό που με κυριευε σαν πείνα όταν το φυλο μου δεν ήταν αρκετά ξύπνιο για να γεμίσει το κενό.

Δεν ξέρω πώς κατάφερα να επιβιώσω, για να πω την αλήθεια, να φτάσω στο λιμάνι αυτής της ίδιας της γλώσσας.

Ίσως λόγω μιας πρόγνωσης διαφορετικής σωτηρίας από εκείνη των συνανθρώπων μου, ή από φόβο ή δειλία.

Το σπίτι πέφτει σε εκείνη την υπέροχη σιωπή που με απαλλάσσει ακόμα και από το σώμα μου αν παραμείνω ακίνητη. Σπάνιες στιγμές όπου ο κόσμος ανανεώνεται χωρίς να λέει λέξη.

Με ποιον τίτλο να ξεκινήσω;

" Ο ξένος". Ή το αιώνιο, "Ροβινσώνας Κρούσος", με εκείνη την ενοχλητική στιγμή που ανακαλύπτει το αποτύπωμα ενός αδύνατου βήματος σε ένα νησί που μόλις έχει σκιαγραφηθεί, γη παρθένα και άγνωστη ακόμα.

Μου αρέσει επίσης όταν, στο "το μυστηριώδες νησί" ο Σμιθ ανακαλύπτει το σπήλαιο και τη διαίσθηση ενός κρυμμένου αρχιτέκτονα. Εκεί θα κοιμηθώ σήμερα.

Πρέπει να εξηγήσω αυτόν τον περίφημο νόμο της αναγκαιότητας.

Το μαργαριτάρι του ωκεανού μου, η απόδειξη του δώρου μου.

Οι μηχανισμοί που μου επέτρεψαν να αντιμετωπίσω τις απουσίες και τον θάνατο στον εαυτό μου και στους άλλους.

Σέρνομαι στο κρεβάτι μου, αποφασισμένη να μετρήσω ξανά,

Κάθε νόμος είναι ένα γρανάζι.

Ξεκίνησα με το μικρότερο..

Προσπαθώ να καταλάβω αυτό το φάσμα της αρνητικότητας, όπου δεν ξέρεις πλέον πως να περιγράψεις, να συλλάβεις, ή ακόμα και να αντιμετωπίσεις.

Έχουμε την παράλογη και οικεία βεβαιότητα, ότι το να είσαι ελεύθερος δεν έχει ως τίμημα την προσπάθεια, την ευφυΐα, τη δημιουργικότητα.

Είμαστε πεπεισμένοι ότι τα πάντα είναι θέμα πολέμων (εσωτερικών κι εξωτερικών) και ηττών. 

Ακόμα κι η αγάπη και η απόδειξη της τρυφερότητας, ακόμα και ο ύπνος ή η ευτυχισμένη γαλήνη. 

Είμαστε εγκλωβισμένοι σε αυτό το επικό φαντασιακό της θυσίας, του ηρωισμού και του θανάτου που οδηγεί στον "παράδεισο".

Αλλά τι άλλο;

Ο πόλεμος, λόγω της αφήγησης, έχει αποστεωθεί, έχει αδειάσει από το μεγαλειώδες έγκλημα του.

Το μόνο που μας μένει είναι η υπερήφανη γεύση και η απόδειξη ότι ο θάνατος είναι ένα τέχνασμα, μία επινόηση, μία παροδική ενέργεια.

Η αφήγηση αποσιωπά το γεγονός ότι ο πόλεμος, είτε εσωτερικός, είτε εξωτερικός, είναι ένα πτώμα, απώλειες, θλίψη, πένθος και σπασμένες γέφυρες. Δεν είναι ιερός, γιατί δεν υπάρχει τίποτα ιερό σ έναν πόλεμο. 

Είναι απλώς μια ανικανότητα να ονειρεύεσαι τη ζωή..

Ό,τι το χέρι δεν μπορεί να σχεδιάσει το γράφει. Η γραμμή γλιστράει σταδιακά στο σώμα με το πρόσχημα του στίχου. Ζωγραφίζω τη λέξη που κρύβει το σώμα. Είναι ο λόγος που τρώει τη σάρκα, αλλά είναι η σάρκα που μπορεί να φανεί σε διαφάνεια μέσω των λέξεων.
Δεν πρόκειται για μαγεία με την παλιά εννοια του όρου, αλλά για την ανακάλυψη ενός νόμου, ενός είδους αναστημένης αντιστοιχίας, μια απελπισμένη δύναμη, η κατασκευή ενός καρθέπτη, που μπορώ μόνο να  περιφέρομαι γύρω του, εξετάζοντάς το από χίλιες οπτικές γωνίες. 
Ζωγραφίζω με λέξεις την άφθονη και χαοτική κίνηση της επιθυμίας, την απόλαυση μέσα στην αταξία της.
Είναι μια μοναδική στιγμή, ακόμα κι αν έχει γίνει κοινός τόπος. 
Ζωγραφίζω με λέξεις τα σώμα, αλλά κρύβοντας το. Χρησιμοποιώντας το αλφάβητο, αυτή η γραφή, είναι ένας μεταξένιος και υποτονικός συμβιβασμός, αφόρητος, περιορισμένος κι αντιφατικός ανάμεσα στην εικόνα και τη λέξη. 
Είναι σα να σε αφήνει να βλέπεις μόνο τις σκιές που παίζουν με το απαγορευμένο, που εξαπατούν με τον αυστηρό νόμο της κάλυψης..

Η πιο συγκλονιστική συνάντηση είναι η ερωτική συνάντηση. Οδηγεί σε κάτι εξαιρετικό, καταλήγεις κυριολεκτικά γυμνή.
Είναι η ομορφιά που προορίζεται για ένα πρόσωπο κι όχι για τη μνήμη.
Είναι μια σχέση που γεννιέται στην επισφάλεια της τύχης και γίνεται η έκφραση ενός απόλυτου.
Είναι άγρια γούνα, ένα βιβλίο με σελίδες που λείπουν, μια γλώσσα διάτρητη από την έλλειψη συνωνύμων, μια προσωπική ιστορία, μια αμηχανία, μια σκηνή στην οποία επιτίθεται ο άνεμος ή μια μητέρα που η γη βαραίνει με όλο το θανατηφόρο βάρος της. 
Είναι ένα αίνιγμα..
Με συναρπάζει
Υποχωρώ
Είναι πάντα δύσκολο να διηγηθεί κανείς μια ερωτική ιστορία, εκτός των "πολέμων" της..

Αφήνω τη σιωπή να καταλαγιάσει, καθαρίζω τα δάκρυά μου, παραμερίζω τις ανησυχίες μου και κοιτάζω τις εικόνες σου, μία προς μία, σαν να ναι στίχοι.
Στιγμές αποτυπωμένες σε εικόνες, που βυθίζονται στη μυστικότητα της ζωής, που κρύβονται, που ανασυγκροτούνται, γίνονται σκληρές, απτές ως σώμα, μοιράζονται την οικειότητα, περιγράφουν τις  εμμονές, εξαγνίζονται και στη συνέχεια κατευνάζονται. Ο απίθανος οργασμός που διαρκεί μια αιωνιότητα.
Νιώθω παράξενα. Βλέπω τους κανόνες αυτού του ερωτικού θέματος που αναγράφονται στην οθόνη του υπολογιστή μου με τη μορφή ημερολογίου και είναι σα να σημειώνεις το χρόνο, να τον βηματοδοτείς, να τον δαμάζεις, να τον κάνεις έναν επιλεγμένο ρυθμό κι όχι έναν επιβαλλόμενο κύκλο.
Σαν ένα εύπλαστο ρολόι, ένα εξημερωμένο ζώο, μια ανάσα αέρα.
Ο ένας στην αρχή κι άλλος στο τέλος, σα να ξεκινάμε και να προσπαθούμε να κλείσουμε τον αέναο κύκλο του ονείρου.
Σαν μια παρένθεση, ή η είσοδος και η έξοδος ενός κύκλου ωρίμανσης. 
Ένα ταξίδι απ τα μάτια στον ουρανίσκο του στόματος. Απ την τυφλή συνοχή στην αόρατη γεύση. 
Μια ερωτική πράξη που βιώνεται σαν ένας αόρατος και βαρύς κόσμος, ο νόμος της πρωτογενούς βαρύτητας, μια μαύρη τρύπα που λυγίζει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των λέξεων, όταν πλησιάζεις πολύ κοντά. 

Μπορώ να κάθομαι ώρες να παρατηρώ αυτές τις εικόνες, σα ν ακολουθώ πρόχειρες γραμμές με τις άκρες των δαχτύλων μου.
Είναι η απόδειξή μου ότι το νόημα του κόσμου μου, μπαίνει σ αυτό των συναντήσεων μας. Είναι ο σταθμός σ αυτό το ταξίδι, στους ουρανούς των αισθήσεων. Τις παρατηρώ, περπατάω μέσα στο δέρμα τους, ψάχνω για το χρωματιστό τους δηλητήριο. Σα μια καταιγίδα παγωμένη κάτω απ το τζάμι.
Η ακινητοποίηση ενός ξεφαντώματος..

Ξέρω, όπως κάθε ζωντανός άνθρωπος, ότι στην ερωτική σχέση ξεκινάει κανείς με το δάγκωμα του φιλιού, αλλά μπορεί να καταλήξει με πραγματικό πόνο, με την προσομείωση του θανάτου μέσα από το κλάμα, τον πόνο που προκαλείται στον άλλον

Το να σε αισθάνομαι μωρό μου, είναι σα να σαι θεός, ακριβώς τη στιγμή των δισταγμών και των απουσιών σου, στο πήλινο εργαστήριο σου.

Όταν όλοι έχουν ήδη αποκοιμηθεί, κουρασμένοι, εξετάζω τη νύχτα στη γέννησή της, προσεκτική στις τελετές της που αποκαθιστούν το άπειρο στο κοίλωμα του ουρανού. Και μπορώ να μείνω ξάγρυπνη για πολλή ώρα, διαβάζοντας ή γράφοντας.
Η νύχτα είναι αναζωογονιτική, επειδή απαλλάσσεται κανείς απ το σώμα του, είναι δυσδιάκριτος κι επομένως απελευθερωμένος.
Η βαρύτητα προέρχεται απ τον ήλιο, από το ακατέργαστο φως