Ό,τι το χέρι δεν μπορεί να σχεδιάσει το γράφει. Η γραμμή γλιστράει σταδιακά στο σώμα με το πρόσχημα του στίχου. Ζωγραφίζω τη λέξη που κρύβει το σώμα. Είναι ο λόγος που τρώει τη σάρκα, αλλά είναι η σάρκα που μπορεί να φανεί σε διαφάνεια μέσω των λέξεων.
Δεν πρόκειται για μαγεία με την παλιά εννοια του όρου, αλλά για την ανακάλυψη ενός νόμου, ενός είδους αναστημένης αντιστοιχίας, μια απελπισμένη δύναμη, η κατασκευή ενός καρθέπτη, που μπορώ μόνο να  περιφέρομαι γύρω του, εξετάζοντάς το από χίλιες οπτικές γωνίες. 
Ζωγραφίζω με λέξεις την άφθονη και χαοτική κίνηση της επιθυμίας, την απόλαυση μέσα στην αταξία της.
Είναι μια μοναδική στιγμή, ακόμα κι αν έχει γίνει κοινός τόπος. 
Ζωγραφίζω με λέξεις τα σώμα, αλλά κρύβοντας το. Χρησιμοποιώντας το αλφάβητο, αυτή η γραφή, είναι ένας μεταξένιος και υποτονικός συμβιβασμός, αφόρητος, περιορισμένος κι αντιφατικός ανάμεσα στην εικόνα και τη λέξη. 
Είναι σα να σε αφήνει να βλέπεις μόνο τις σκιές που παίζουν με το απαγορευμένο, που εξαπατούν με τον αυστηρό νόμο της κάλυψης..