Αφήνω τη σιωπή να καταλαγιάσει, καθαρίζω τα δάκρυά μου, παραμερίζω τις ανησυχίες μου και κοιτάζω τις εικόνες σου, μία προς μία, σαν να ναι στίχοι.
Στιγμές αποτυπωμένες σε εικόνες, που βυθίζονται στη μυστικότητα της ζωής, που κρύβονται, που ανασυγκροτούνται, γίνονται σκληρές, απτές ως σώμα, μοιράζονται την οικειότητα, περιγράφουν τις  εμμονές, εξαγνίζονται και στη συνέχεια κατευνάζονται. Ο απίθανος οργασμός που διαρκεί μια αιωνιότητα.
Νιώθω παράξενα. Βλέπω τους κανόνες αυτού του ερωτικού θέματος που αναγράφονται στην οθόνη του υπολογιστή μου με τη μορφή ημερολογίου και είναι σα να σημειώνεις το χρόνο, να τον βηματοδοτείς, να τον δαμάζεις, να τον κάνεις έναν επιλεγμένο ρυθμό κι όχι έναν επιβαλλόμενο κύκλο.
Σαν ένα εύπλαστο ρολόι, ένα εξημερωμένο ζώο, μια ανάσα αέρα.
Ο ένας στην αρχή κι άλλος στο τέλος, σα να ξεκινάμε και να προσπαθούμε να κλείσουμε τον αέναο κύκλο του ονείρου.
Σαν μια παρένθεση, ή η είσοδος και η έξοδος ενός κύκλου ωρίμανσης. 
Ένα ταξίδι απ τα μάτια στον ουρανίσκο του στόματος. Απ την τυφλή συνοχή στην αόρατη γεύση. 
Μια ερωτική πράξη που βιώνεται σαν ένας αόρατος και βαρύς κόσμος, ο νόμος της πρωτογενούς βαρύτητας, μια μαύρη τρύπα που λυγίζει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των λέξεων, όταν πλησιάζεις πολύ κοντά. 

Μπορώ να κάθομαι ώρες να παρατηρώ αυτές τις εικόνες, σα ν ακολουθώ πρόχειρες γραμμές με τις άκρες των δαχτύλων μου.
Είναι η απόδειξή μου ότι το νόημα του κόσμου μου, μπαίνει σ αυτό των συναντήσεων μας. Είναι ο σταθμός σ αυτό το ταξίδι, στους ουρανούς των αισθήσεων. Τις παρατηρώ, περπατάω μέσα στο δέρμα τους, ψάχνω για το χρωματιστό τους δηλητήριο. Σα μια καταιγίδα παγωμένη κάτω απ το τζάμι.
Η ακινητοποίηση ενός ξεφαντώματος..