Lo lei por ahi y es cierto..

Las alas son tuyas y el cielo de nadie..

Έχουμε κι οι δυο μας κάτι να κάνουμε. 
Το ίδιο
Ή σχεδόν το ίδιο.
Δε θ ακολουθήσουμε όμως τους ίδιους δρόμους. 
Το ξέρουμε και προφανώς το έχουμε αποδεχτεί. Δεν είναι πως δεν το επιθυμούμε. Η επιθυμία μας δένει και συνάμα μας μπερδεύει. 
Πρέπει ο καθένας μας να πάει τον εαυτό του ως εκεί που δεν έχει άλλο.
Ως την άκρη της μοναξιάς μας.
Των πόθων μας.
Ίσως τότε να βρούμε στο τέρμα αυτό μιαν αλήθεια. 
Τη Ζωή
Ή τον Έρωτα. 
Έναν έρωτα.. Ποιος ξέρει;

Γι αυτή την πιθανή αγάπη, αυτή την πιθανή ζωή, αυτή τη χαρά,
αυτές τις χαρές που συνεχίζουν το δρόμο τους.
Για το τρένο αυτό που πηγαίνει πέρα απ τη γραμμή των οριζόντων..
Για τις χαρές εκείνες που πρέπει να εφευρεθούν.
Για τις ώρες εκείνες,
την ηδονή, τα κορμιά μας, τους πόθους μας και πάλι τις επιθυμίες  μας
και για ένα τραγούδι που θα είχα μάθει για σένα, που θα στο είχα τραγουδήσει, μόνο και μόνο για να έχω τη χαρά να σου πω

         "αν θέλεις μπορούμε να μείνουμε μαζί απόψε"

και να στο πω και πάλι,

          "αν θέλεις, ας μείνουμε μαζί απόψε ακόμα μια φορά.."

Σε τι χρησιμεύουν τα δάκρυα αν δεν βρίσκουν λόγο ύπαρξης στην καρδιά του άλλου;

Χάνομαι μέσα στις σκέψεις μου. Σκέψεις χωρίς τάξη, όπως μου συμβαίνει συχνά. 
Χαοτικές.
Περνούν οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα. Προσπαθώ να κρατήσω τ όνειρο. Δε θέλω να τ αφήσω να ξεθωριάσει.
Ούτε κι εκείνες τις λέξεις που ψάχνουν η μια την άλλη, διστάζουν, χάνονται σε φράσεις υπέρμετρα εγωιστικές.
Ο πόθος μου είναι.. να σε φυλάξω στην καρδιά μου. Το μόνο που εύχομαι είναι να παραμείνουμε κοντά. Να συνεχίσουμε..
Οι νύχτες..

Κρατάω για σένα μια θέση στην καρδιά μου.
Πάντα θα υπάρχει για σένα μια μεγάλη θέση στη ζωή μου.
Μην αφεθείς..

Δεν πιστεύω στην τύχη. Ούτε στις συμπτώσεις. Αποτελούν απλώς μια ένδειξη ότι περάσαμε στην άλλη όχθη της πραγματικότητας. Εκεί όπου δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα να τα βολέψεις με ό,τι θεωρείς ανυπόφορο. 
Δεν μπορεί να είναι ένα τυχαίο γεγονός όταν η σκέψη του ενός ενώνεται με τη σκέψη του άλλου. 
Όπως στον έρωτα.
Όπως στην απελπισία.

Απ΄ όπου και να την πιάσεις τη ζωή,
φτάνεις αναγκαστικά στο σημείο εκείνο όπου οι χαρές και οι λύπες της δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μιας αιώνιας λοταρίας 

Ακόμα μια βαριά σιωπή. Δε νυστάζω.
Μπας και χωρίς να το πάρω χαμπάρι, έχω κατρακυλήσει στη δυστυχία; 

Μπας και πιστεύοντας ότι τα απλά καθημερινά τίποτε αρκούν για την ευτυχία, βάζοντας στην μπάντα όλα μου τα όνειρα, τα όνειρα τα πραγματικά; Υποθηκεύοντας ταυτόχρονα και το μέλλον; 
Δε μου μένει κανένα αύριο όταν πέφτει όπως τώρα το βαθύ σκοτάδι. 
Δεν μίσεψα. Δε βρέθηκα ποτέ στην άκρη του κόσμου.
Έμεινα εδώ, πιστή σ ένα παρελθόν που δεν υπάρχει πια. Στους φίλους μου, στους γονείς μου, σ αυτούς που χάθηκαν. 
Και κάθε καινούργια απώλεια προσθέτει κι άλλο βαρίδιο στα παπούτσια μου και στο κεφάλι μου μέσα. 
Φυλακισμένη είμαι σ αυτήν την πόλη..

Είμαι έτοιμη για ύπνο.
Για να τα βγάλω πέρα με όλους τους εφιάλτες..

Είναι δύσκολο, πολλές φορές, να μετράς το χρόνο. Όχι τις ημέρες και τους μήνες, φυσικά,που καταγράφονται σε ατζεντες και υπολογιστές. Αλλά αυτόν τον χρόνο τον απροσδιόριστο ψυχολογικά και συνεπώς σημαντικό. Αυτόν που οι γιαγιάδες μας συνοψιζαν αρχίζοντας τα παραμύθια τους με το "ήταν μια φορά κι έναν καιρό.."               
Και το νιώθω. Χαμένες ευκαιρίες για γνωριμίες, φιλίες, έρωτες..
Λες, θα γίνει. Και δε γίνεται..

Θα θελα να σε είχα γνωρίσει..

Να σου πω, πόσο δικό μου, κοντινό, φιλικό, ευαίσθητο, τρυφερό, ευάλωτο, σε νιώθω μ όλα τούτα..

Απ' όπου κι αν ξεκινήσεις για να καταλάβεις τι γίνεται, στο ίδιο σημείο γυρίζεις.

Εκεί όπου έχεις βάλει τα δυο σου πόδια. Μέσα στα σκατα.

Και μετά;

Μετά όπως περπατάς, το σημαντικό είναι η φροντίδα να μη λερωθεις παντού..

Αγάπη είναι να δείχνεσαι γυμνός τον άλλον. Χωρίς αμφιβολία.

Γυμνός ως προς τη δύναμή σου

Και γυμνός ως προς την αδυναμία σου.

Αλήθεια είναι αυτό.

Τι με φοβίζει στον έρωτα;

Αυτή η γύμνια;

Η αλήθεια σου;

Η αλήθεια;

Όλα θα σου τα έλεγα. Θα μιλούσα ακόμη και για αυτή την κλειδαριά που έχω μέσα στην καρδιά μου..Θα μπορούσα κάτι να χτίσω μαζί σου. Το διαφορετικό. Χαρές, γέλια, ευτυχία.

Άλλο πράγμα όμως

Άλλο πράγμα μόνο

Αυτό που ονειρεύτηκα, που περίμενα και ποθησα τόσα και τόσα χρόνια..

Θα τα καταλάβαινες όλα. Θα με καταλάβαινες. Εσύ που τόσο γρήγορα έκανες την καρδιά μου να μιλάει

Το κατόρθωσες απλά να με κάνεις να μιλάω.

Έτσι, θα μπορούσε ίσως να υπάρχει ένα μετά.

Ένα αληθινό μετά για τους πόθους μας.

Με ρώτησες αν είναι δύσκολα..
Απολαμβάνοντας αυτή την απλή ευτυχία που μου χαρίζει η νύχτα κι εσύ, τίποτα άλλο δε είναι ζωή, παρά να είσαι πιστός στα πιο απλά.. Δεν περιμένω τίποτα από εσένα. Ούτε κι εσύ από εμένα. Μόνο που έτσι, οι νύχτες μας δεν είναι τόσο μεγάλες..

Βρίσκομαι πάντα στη σκοτεινή πλευρά της ζωής. Λες και δεν την αγάπησα αρκετά. Λες και δε μ αγάπησε αρκετά.

Πάντα αργά, πάντα με την ίδια καθυστέρηση

Για τη ζωή,

Για τη φιλία,

Για τον έρωτα. 

Μ ένα χάσμα να με χωρίζει απ' τα πράγματα. Χαμενη.

Να φύγω μακριά. Να φωνάξω "γιατί" μέσα στη σιγή. Να φτυσω τ άστρα και μαζί όλες τις εικόνες..

Δε θα φτύσω τ αστέρια. Τελικά δεν μπορώ. Θα μείνω ακίνητη, με τα μάτια σφαλισμενα. Ώσπου επιτέλους να αισθανθώ, να λύνεται εκείνος ο εσωτερικός κόμπος της θλίψης, να αποκτήσει η ανάσα μου ανθρώπινο ρυθμό..

Τα κανονίζω πάντα με την πραγματικότητα.

Προσπαθώ πάντα να την τοποθετώ στο επίπεδο των ονείρων μου

Στο επίπεδο του βλέμματος μου

Σε ύψος ανθρώπινο

Αυτό της ευτυχίας.

Μα η πραγματικότητα είναι σαν την καλαμιά

Λυγίζει αλλά δεν σπάει

Ποτέ

Η αυταπάτη δίνει πάντα το παρόν

Όπως και η απουσία

Που σε όλους έχει μία ματιά να ρίξει

Εφιάλτες δεν υπάρχουν παρά μόνο στη ζωή