Έχουμε κι οι δυο μας κάτι να κάνουμε. 
Το ίδιο
Ή σχεδόν το ίδιο.
Δε θ ακολουθήσουμε όμως τους ίδιους δρόμους. 
Το ξέρουμε και προφανώς το έχουμε αποδεχτεί. Δεν είναι πως δεν το επιθυμούμε. Η επιθυμία μας δένει και συνάμα μας μπερδεύει. 
Πρέπει ο καθένας μας να πάει τον εαυτό του ως εκεί που δεν έχει άλλο.
Ως την άκρη της μοναξιάς μας.
Των πόθων μας.
Ίσως τότε να βρούμε στο τέρμα αυτό μιαν αλήθεια. 
Τη Ζωή
Ή τον Έρωτα. 
Έναν έρωτα.. Ποιος ξέρει;

Γι αυτή την πιθανή αγάπη, αυτή την πιθανή ζωή, αυτή τη χαρά,
αυτές τις χαρές που συνεχίζουν το δρόμο τους.
Για το τρένο αυτό που πηγαίνει πέρα απ τη γραμμή των οριζόντων..
Για τις χαρές εκείνες που πρέπει να εφευρεθούν.
Για τις ώρες εκείνες,
την ηδονή, τα κορμιά μας, τους πόθους μας και πάλι τις επιθυμίες  μας
και για ένα τραγούδι που θα είχα μάθει για σένα, που θα στο είχα τραγουδήσει, μόνο και μόνο για να έχω τη χαρά να σου πω

         "αν θέλεις μπορούμε να μείνουμε μαζί απόψε"

και να στο πω και πάλι,

          "αν θέλεις, ας μείνουμε μαζί απόψε ακόμα μια φορά.."