Τι νιώθω;
Το ίδιο όπως και τότε, όταν ήμουν πέντε χρονών. 
Περιέργεια, έξαψη, επιθυμία να περάσω μέσα απ την οθόνη. Ν΄ακολουθήσω τον ψεύτικο άσπρο λαγό.
Θλίψη, επειδή δε διακρίνω καθαρά τα χαρακτηριστικά του. 
Θυμό επίσης, διάθεση να βάλω τα κλάματα, πάντα.
Τα συναισθήματα γερνάνε αργά, λιγότερο γρήγορα απ΄το δέρμα.
Θυμάμαι πάντα εκείνο το φόβο που με κυρίευε τα βράδια όταν ήμουν μικρή, τη στιγμή που η μητέρα μου έσβηνε τα φώτα.
Τη στιγμή εκείνη, που τίποτα δε κινούταν και που ο ήρωας μου δε μοιάζει καθόλου με τον άλλον.
Ποιος είναι ο άλλος; 
Αναρωτιέσαι κι εσύ;
Πάντα υπάρχει ένας άλλος.
Στον έρωτα τη φιλία, ή ακόμη και σ΄ένα τρένο, ένας άλλος καθισμένος απέναντί σου, να σε κοιτάζει επίμονα ή να σου γυρνάει την πλάτη και να σκάβει βαθύτερα την προοπτική της μοναξιάς σου..